Skinęła głową i wzięła Szekspira na ręce.

- Dla jej własnego dobra.
- Dziękuję, Rose.
procesie?
Wygiął się do tyłu, drżał z pożądania. Czekał, aż Hope wreszcie go dotknie, obejmie, zacznie pieścić.
Podciągnęła kolana pod brodę, zacisnęła powieki. Ach, gdyby przykre myśli mogły zniknąć równie łatwo, jak znika świat, kiedy zamknie się oczy. Cóż, kiedy nie znikały. Ciągle tkwiły w głowie i niosły strach. Strach i smutek.
ona knuje. Chyba go nie uwodzi, skoro jeszcze pięć minut wcześniej była na niego zła?
— Rzeczywiście — zgodził się Tom. Jego głos był led-
oczu.
— To prawda — przyznał Bobby. Poklepał lojalnie zie-
- Nie mogę się z nim zobaczyć. To zbyt bolesne. Ma powody, by mnie nienawidzić.
Bryce ruszył do przodu, a ona podążyła za nim z Karoliną na rękach. Pokazał jej salon i jadalnię na parterze. Potem znaleźli się w holu, z którego prowadziły schody na piętro.
życiu nie nosiła.
- Nie chodziło mi...

- O, tak, proszę. Nigdzie mi się nie spieszy.
- W czasie starcia z Virgilem stracił pan punkty.
Wyciągnęła szyję, ale nie zobaczyła jego twarzy.
Mimo to, gdy zamykała oczy, czuła jego usta, dłonie, siłę. Miała czas na
- Co za różnica? Kochanka to kochanka.
dziedzica.
- Tak mówią. - Podszedł do drzwi. Zanim wyszedł, odwrócił się jeszcze. - Posłuchaj, Glorio. Możesz być pewna, że doskonale wiem, jaką cenę płacisz. Ja też swego czasu słono zapłaciłem.
prowadzących do ich pięknego, trójkondygnacyjnego do-
- To - wskazała.
Retting zacisnął usta i oddalił się w noc. Lucien ziewnął i usiadł na swoim miejscu.
piórach, chichotały i paplały nerwowo. Dzięki Bogu, że Alexandra odradziła Rose te
myślach.
- Oczywiście. Masz swoje sprawy. - Hope zatrzymała się jeszcze przy drzwiach. - Byłabym zapomniała. Wydaję małą kolację w sobotę, w Sali Renesansowej, o ósmej. Może przyprowadziłabyś tego miłego chirurga plastycznego, z którym się spotykasz? Jak on ma na imię?
guwernantka.
— Nie mam pojęcia. I to właśnie mnie martwi. Chodzi